Internal Dialogue

Een paar jaar geleden vroeg ik voor het eerst aan mijn oogarts wat mijn mogelijkheden waren wat betreft een oogoperatie om van mijn bijziendheid af te komen. Op dat moment vond mijn arts het niet echt een goed idee. Ik kan me niet herinneren dat ik zelf veel van de mogelijkheden af wist, maar zij was er in ieder geval nog niet echt enthousiast over. Volgens haar was LASIK (op dat moment nog) niet geschikt voor mijn ogen, en was lens implantatie nog zo nieuw dat het verstandiger was om nog even te wachten.Daarnaast is mijn bijziendheid niet het enige probleem: nachtblindheid en geen samenwerking tussen beide ogen (in combinatie met soort van scheelzien) zijn er ook nog. Dit maakt de situatie ook wat ingewikkelder. Recentelijk is er ook nog een heel kleine afwijking van het hoornvlies bijgekomen (waardoor ik in bepaalde omstandigheden even wazig zie). Alhoewel mijn eerstvolgende afspraak pas over een jaar of anderhalf is ben ik weer eens gaan denken over de mogelijkheden. Volgens een aantal sites (zoals van deze kliniek) kan een laserbehandeling tot -15, en een lensimplantaat tot onder de -20. Voor beide zou ik dus in aamerking komen, al begrijp ik uit de meeste teksten dat implantaten geschikter zijn voor zeer sterke afwijkingen.

Ik zou mijn ogen voor zoiets natuurlijk uitgebreid moeten laten keuren (in overleg met zowel mijn eigen arts als die bij een kliniek), maar stel dat het zou kunnen, zou ik het dan ook daadwerkelijk willen?

Ik weet het niet. Ik ben me er niet eens zeker van of mijn oogarts het zou goedkeuren (ik heb zo’n vermoeden van niet), maar als het mogelijk was, weet ik niet of het bij mij past. Kijk, in alle eerlijkheid wil ik van mijn bril af, omdat ik er veel te afhankelijk van ben. De paar keer dat mijn bril n de afgelopen paar jaar stuk is gegaan geven daar een indactie van. Toen ik klein was gingen er met een zekere regelmaat brillen stuk. Ik heb natuurlijk een reservebril, maar aangezien de glazen die ik nodig heb erg duur zijn is dit altijd een vorige generatie bril (met een sterkte uit het verleden). Als ik ‘em opzet is dat niet erg fijn. Daarnaast kan (en wil…) ik ‘em ook niet *altijd* bij me hebben. Ook heb ik al genoeg problemen met betrekking tot nachtblindheid, dus in het donker is het helemaal niet fijn om met 3 afwijkingen proberen rond te lopen.

Als een daarvan gefixed zou kunnen worden, zou dat erg fijn zijn. Ik vraag mij alleen af of het ‘bij mij past’. Ik ben mijn hele leven al gewend om een bril te dragen, en om met enige regelmaat mijn handen, voeten en hoofd te stoten omdat het diepte zien mij niet zo geweldig af gaat Hoe zou het zijn om ineens weer helemaal goed te zien? Ik moet me vaak nog realiseren dat ik ook met bril niet 100% zie. Mijn bril heeft een afwijking van -13, maar hiermee is mijn oogafwijking niet 100% gecorrigeerd. Ik weet niet helemaal of dit komt door hoe zo’n correctie op mijn ogen werkt, of dat mijn ogen in realiteit een nog iets sterkere afwijking hebben. In ieder geval heb ik nooit 100% gezien. Bij mijn laatste controle sprak een iemand over “80%”, maar dat geloofde ik niet helemaal omdat dit een wel heel grote sprong zou zijn van de 50% a 60% waar ik altijd rond heb gezeten.

Hoe dan ook, ik heb dus geen enkel idee hoe het is om <b>echt</b> scherp te zien. Daarnaast verkleint mijn bril ook, dus als ik hem even afzet lijkt alles veel groter. Als je die verhalen leest van ‘echte patienten’ over hoe goed de behandeling heeft gewerkt, is het altijd zoiets van: “wow, ineens zag ik ook zonder bril scherp!”. Voor mij zal het dan wel een hele verandering zijn: van na 5 cm onscherp tot een bijna volledig zicht. Ik kan me niet eens voorstellen hoe dat is: de wereld die ik tot nu toe met bril heb gezien is schijnbaar nog steeds niet te vergelijken met echt goede ogen.

Maar uiteindelijk is het niet een issue dat zwaar weegt: natuurlijk wil ik beter zien! Nee, waar ik meer over in zit, is dat ik naar mijn idee echt een nieuwe weg in zou slaan. Ik heb mijn hele leven en bril gehad, en ik heb ermee leren leven. Van de “waarom draag jij je bril in het zwembad”, de afhankelijkheid, de “mag ik je bril eens opzetetn”,  tot de hoofdpijn van nu aan toe. Als ik mijn bril af zet, zou ik zeggen dat ik mijzelf niet herken. Maar ik had, tot voor kort, mijzelf nooit gezien wanneer ik mijn bril af deed (nouja, niet als je deze meerekent. Ik zag het pas toen ik recentelijk wat foto’s nam, en dat is nog wel een verschil. Niet erg, maar naar mijn eigen gevoel wordt ik er wel flink anders van. Het zou op zijn minst even wennen zijn, voor mij omgeving maar ook zeker voor mijzelf!

Al met al ben ik er dus nog niet uit of dit iets is wat ik moet doen. Als het zou kunnen wil ik het eigenlijk wel graag, maar ik zet nog wat vraagtekens bij de verstandigheid. Tevens zijn er natuurlijk ook de risco’s… de kans op complicaties zijn erg klein, maar aangezien mijn ogen nu al niet zo goed zijn, zou het niet echt fijn zijn als het nog erger werd door infecties of wat dan ook. Hoe dan ook, ik wil het hier tijdens mijn volgende afspraak uitgebreid over hebben.