Internal Dialogue

Zo, een leuke middag en avond gehad gisteren. Hier volgt een nauwkeurig verslag. Waarom? Ik heb nu even niets beters te doen. Ohja, en het is misschien leuk voor later, voor wanneer we weer eens terug kijken.  Overigens refereert de titel van dit blog naar de naam van een film en niet wat we aan gister hebben overgehouden. Althans, niet letterlijk.

Zo rond een uur kreeg ik het idee om (met de bekende vrienden) naar het centrum te gaan. Ik wilde nog een externe HD kopen, en daarna konden we wat gaan drinken op een terrasje of iets dergelijks.

Toen Ivan en broer Joris (vanaf nu dankzij een idee van Machil bekend als “de nieuwe Alex”) hier eindelijk waren zijn ze eerst een tijdje voor de deur blijven staan. Men was alweer vergeten dat ik had gevraagd of ze even wilde aanbellen, zodat ik gelijk mijn intercom kon testen waarvan ik vermoedde dat hij nog stuk was. Indeed, hij was nog steeds stuk, want mijn stem is beneden niet te horen. Afijn, eenmaal beneden kwam ik erachter dat het wel handig was als ik mijn fietssleutels had, dus weer snel naar boven gerend om ze te halen.

Tjidens het fietsen sms’je van Machil dat hij nog even de was ophangen was, dus wij moesten maar direct door gaan naar de mycom. Daar was de HD snel gevonden, en na een tijdje bij de kassa te hebben gestaan – ugh, de klant voor mij betaalde met 20 briefjes van 50 en die moesten stuk voor stuk worden gescanned – konden we verder. Joris had een route uitgestippelt, maar in de mensenmassa rond de stadhuisbrug raakte ik hen kwijt. Tevens belde Machil die wilde weten waar wij waren, dus dat schoot ook niet op.

Toen ik er eindelijk ook was en mijn fiets ergens had neergepleurd was Machil aan het chillen op een bankje. Poolen had niemand echt zin in, en op een terrasje zitten was ook niet leuk want “het is toch overal druk”. Toen kwam het plan om zelf wat stuff bij de AH te gaan kopen om daarna ergens langs de catharijnesingel te gaan chillen.

Tijdens het AH-biertjes (en cherry coke voor degene met het groen-gestreepte shirt) drinken kwamen er een boel sneue bootjes met nog sneuer volk langs. De enige die wat tegen ons chillend-kade volk zei waren twee dames in een kano. Voor de rest waren het BBQ slash tapas boten en gehuurde boten voor een enorm gezellig tochtje op elkaar gepropt stilzitten.

Na daar een uur of anderhalf te hebben gezeten werd het plan geopperd om nog een ander bekend iets te zoeken om mee te relaxen. Als goed opgevoed volk gooide we alles netjes in de prullenbak, al bevond die zich in een vrij jammerlijke staat. Braaf werd deze door Machil opgeraapt en al het vuil werd er met precisie ingeworpen.

Hierop volgde een wandeltochtje, inclusief een discussie over het feit of er wel of niet een ‘doodlopende straat’ bord zou staan voor voetgangers en een plaspauze bij de parkeergarage. Hier werd zelfs een doos met overgebleven pain au chocolat broodjes gevonden die er volgens Ivan “nog best lekker uit zagen”. “Maarja, je weet niet wat er mee is gebeurd”, dus de doos werd vakkundig in een ditmaal, zoals het hoort, verticale prullenbak gepropt. Mijn vraag waarom het openbare toilet niet vol lag met blikjes en andere troep was omdat “de avond nog moet komen”.

Na ons doel te hebben bereikt en de aankoop te hebben gedaan zijn we naar het Griftpark doorgelopen om aldaar weer onderuit te zakken. Hier waren wij getuigen van een man met kind die een heel er boeiend spel aan het spelen waren: een touw met een blikje eraan in het rond slingeren. Het nut ervan was niet echt duidelijk. Daarna volgde nog een show van wat je allemaal wel niet met een touw kunt doen, en Machil opperde de theorie dat dit kind geen ander speelgoed had en alleen maar met dit touw mocht spelen.

Rond 18:20 besefte Ivan dat thuis het eten binnenkort op tafel zou staan en dat zij dit niet meer zouden halen. Snel werd er een vrij onpersoonlijk telefoontje gepleegd om te vertellen dat er niet werd meegegeten.

Na een gesprek over Ivan’s witte riem (hij zat ook nog verkeerd om!) en de (import)prijs van zijn nieuwe horloge zijn we zelf ook maar wat eten gaan halen. 1x kip kerrie en 3x babi pangang, met bami. Na weer een (geimproviseerde) plaspauze het voedsel opgegeten op een lange ronde bank bij het lucasbolwerk. Hier moest ik ineens aan de film The Hangover denken, en iedereen had wel zin om naar de film te gaan, dus ik zocht even op waar hij draaide. Helaas alleen in Catharijne, maar dat konden we wel voor een keer wel doorstaan.

Na de kaartjes te heben gehaald zijn we weer wat versnaperingen bij de AH gaan halen. Vervolgens naar het emo-park gegaan om daar de tijd te doden tot de film begon. Tijdens het graszitten aanschouwden wij emo’s, politieagenten te fiets, christenen die netjes voor het stoplicht wachtte en vervolgens met de bus gingen, en tegen boom springende urban-jongetjes die Machils “respect” kregen omdat ze salto’s maakten. Maar ook hij had wel zin in een faceplant; die kwam er (helaas) niet.

Toen het bijna tijd was zijn we richting de bios vertrokken. Na een massale plaspauze (waarop iemand in de groep “Wat, alweer?” zei), konden we voor het eerst die dag op een lekkere stoel plaats nemen. Nouja, voor Joris was de stoel een beetje krap, maar toch.

De film zelf beviel erg; we hebben een hoop gelachen. Goed geschreven en vorm gegeven film. Na de film terug naar onze fietsen gelopen. Mijne lag om: “hey, hahah, je fiets!”. Hierop volgde mijn eerste fietstocht in het donker door Utrecht. Ik had het hiervoor nog nooit geprobeerd, maar na een paar keer achterop te hebben gezeten bij andere mensen viel het me op dat de fietsroutes toch redelijk goed zijn verlicht. In ieder geval goed genoeg. In mijn eentje zou ik het denk ik niet hebben gedaan, maar aangezien de Vriezens dezelfde kant op moeten kon het wel. Op een raar stukje tegen de richting in rijden (en paaltjes omzeilen) op de Oudegracht na verliep het fietsen goed. Dit kan volgende keer zeker weer. Ik was tot nu toe vaak afhankelijk van andermans zadel (of de laatste trein), maar het is fijn om te weten dat ik ondanks mijn nachtblindheid toch nog kan fietsen. Al ging het natuurlijk niet zo snel Maar dat is niet erg. Hopelijk komen er in Utrecht niet van die debiele voorstellen om de lantaarns te verdoven ‘omdat het zulke lichtvervuiling is’. Ik was best tevreden met de hoeveelheid lantaarnpalen.

Bij thuiskomst nog even grapjes gemaakt over een stilstaande auto met lichten aan (zoveelste dealer?). Daarna vervolgden Ivan en Joris hun reis en kon ik, met ongevraagd kut-blad van ziggo, naar boven. Iets voor twee ging ik slapen, en alhoewel ik vrij snel in slaap viel werd ik ergens zeer vroeg in de ochtend (toen het al licht begon te worden) wakker van gerommel bij de gallerijdeur. Ik had geen zin om te gaan kijken, maar ik ging er vanuit dat een bepaald iemand voor de zoveelste keer de sleutel was vergeten. Hierna in slaap vallen bleek vrij moeilijk. Het werd al snel helemaal licht en een bovenbuur vond het nodig om rond 6 uur met redelijk lawaai op te gaan staan (waar moet die naartoe?). Dit was natuurlijk niet de enige reden, maar ik bleef maar draaien dus het in slaap vallen schoot ook niet op. Zo rond kwart over zeven had ik er genoeg van en ben ik maar opgestaan. Na een half uurtje heb ik een lekkere kop thee gezet, de balkondeur open gedaan voor frisse regen-ochtendlucht (hmm, lekker! serieus!), en aan dit blog begonnen. Ik ben gelukkig niet heel erg moe (ik heb vorige nacht heel erg goed en lang geslapen), dus heel erg is het allemaal niet. Eigenlijk ben ik wel blij; geen ochtend weg geslapen! Nu ben ik nog vrij productief geweest ook, writing-wise.

Het was gisteren in ieder geval erg leuk! Ondanks de analytische toon van dit blog was het natuurlijk heel gezellig. Dit verslag dient meer als… wakker wordt schrijfsel… en nostalgie voor later!