Internal Dialogue

44 dagen. Precies een maand en twee weken: zo lang heb ik hier niets geschreven. Ik heb er wel regelmatig aan gedacht, maar geen enkele keer kon ik het juiste moment en de juiste insteek vinden om iets nuttigs te posten.

Niet dat er zoveel interessants is gebeurd, of althans, niet veel worth mentioning. Toch waren er genoeg dingen waar ik over had kunnen en willen schrijven, maar iedere keer zei ik tegen mijzelf: “‘wacht er nog maar even mee”. Waarom weet ik niet precies. Misschien wilde ik wachten tot het moment waarop ik alles weer een beetje op orde had. Want toegegeven, het is een chaos. Ik moet een hoop zaken op orde stellen (voor) komend half jaar.

Zo kreeg ik gister een brief van de HU voor de overboeking van het collegegeld 2009-2010. Ineens is het allemaal weer heel dichtbij, al die zaken waar ik deze anderhalve maand even liever niet aan dacht. Een vak afronden, en een afstudeerstage. Zo moeilijk is het niet. Binnen een weekje kan alles geregeld zijn. Maar what’s the hold up? Ach, ik kan zoveel redenen bedenken waarom ik er geen zin in heb. En ook genoeg redenen waarom ik het nu eindelijk moet doen. Maar de laatste zijn vaak net niet overtuigend, of eigenljik motiverend, genoeg. Toch heb ik me voorgenomen eind deze maand alles op orde te hebben. Van het eindelijk afronden van de freelance opdracht tot het regelen van komend studiejaar.

–

Wanneer ik zeg dat er niets interessants is gebeurd, is dat natuurlijk niet helemaal waar. Er is genoeg gebeurd, maar of het interessant is weet ik niet. Ik heb/ben in deze zes weken: naar Salamanca geweest, na maanden niet te zijn gegaan, eindelijk weer eens naar de arcade gegaan om DDR te spelen, naar zowel Star Trek als Terminator: Salvation geweest (beide erg nice), verschillende fotografie dingen wezen doen, meerdere boeken gelezen, het Fonzie Forum herstart, enkele fotografie dingen gedaan, nieuwe muziek ontdekt, al een heel klein beetje gewerkt, eindelijk weer een belgie lan geregeld, twee series gekeken, over een schrijfproject nagedacht, en nog veel meer. Veel dingen zijn niet echt productief te noemen, maar ik kwam er de tijd mee door. Ik zou graag ook enkele nuttigere dingen doen (zie vorige paragraaf), maar beginnen is altijd zo lastig.

–

Ik ben er nog steeds niet uit of ik volledig in het Nederlands wil overgaan. Het schrijven vereist net iets minder inspanning, al is Engels op bepaalde vlakken toch makkelijker. Toch vind ik Nederlands de laatste tijd prettiger. Niet omdat mijn grammatica en spelling zo top zijn, maar omdat het toch mijn eigen taal is en ik me er iets prettiger bij voel. Ach, wat maakt het ook uit, ik zie wel naar welke taal ik komende tijd (automatisch) naar grijp.