The Last Sunset
Met pijn in mijn hart kniel ik naast het bed. Met mijn rechterhand hou ik de hand van mijn moeder vast, met de linker die van mijn vader. Ondanks de voorgaande onrustigheid en het onverstaanbare gemompel lijkt het wel alsof hij toch soms door heeft wat er gebeurd. Wat er gebeurd, en wie er zijn.
Hij noemt mijn naam. Ja, ik ben er! We zijn er.
Hij houdt zijn hand omhoog, vragend om contact. “Michiel, bang” mompelt hij. Nee, dat ben ik niet! Denk daar maar niet over na… het komt wel goed met ons!
Mijn moeder zegt dat hij daar ook daarvoor zich daar over verontruste, dat het met mij, als jongste, niet goed zou komen. Wat kan je zeggen dat hem wel gerust stelt? Zeker nu weet ik dat niet.
Het komt echt wel goed, zeg ik nog een keer. Even is hij rustig en lijkt mij echt te begrijpen, al kan hij zichzelf zo ontzettend moeilijk uiten.
Het was hiervoor al moeilijk om hem zo te zien, maar wetende dat hij ons misschien wel begrijpt maar zichzelf niet meer goed kan uiten is nog veel pijnlijker. Zo wil ik niemand zien, laat staan mijn eigen vader. We leven al anderhalf jaar met de gedachte dat hij zal overlijden, maar wat is het de afgelopen tijd toch snel gegaan. Ergens wist je dat het zo zou gaan, maar toch komt het als een enorme schok. En vooral de onmacht. Eigenlijk wil je iets doen, iets wat het allemaal beter maakt. Dat hij weer gezond is, zodat hij er nog minstens twintig jaar kon zijn.
Maar er is niets wat ik kan doen. Eigenlijk kan ik het ook niet geloven dat we hier zijn. Heb ik de afgelopen paar maanden dan net gedaan of dit moment er nooit zou komen? Ik weet het niet. Maar hem zo zien is bijna ondraagelijk.
Ik wilde een foto van de zonsondergang maken, voor als het zijn laatste was. Maar ik ben het vergeten. Misschien maar beter ook, want voor mij is er niets moois aan de manier waarop zijn leven ten einde komt. En daarnaast is hij bang dat ik het niet zou redden. Als ik hem gerust wil stellen, moet ik dit ook niet als de laatste zonsondergang beschouwen. Voor hem is het misschien de laatste, maar ik wil dat hij weet dat er voor mij, mijn broer, en mijn moeder nog een heleboel zonsondergangen zullen volgen.
