Internal Dialogue

De consequentie van leven is dat je, op den duur, mensen gaat verliezen die iets voor je betekenen. Soms is het moeilijker te accepteren, maar soms ook makkelijker. Dit laatste zijn geen vaste maatstaven voor. Het hangt er maar net van af met in wat voor omgeving je bent opgegroeid; wat er ‘normaal’ wordt gevonden.

Mijn vader zal de 62 niet meer halen. In een willkeurig land in Afrika zou er bij het overlijden van een 61 jarig persoon vast worden gesproken over een lang, gezond en vol leven. Maar in landen met een hogere levensverwachting (soms wel 25 jaar meer) spreekt men van een veels te vroege dood. Het leven is op 61 jarige leeftijd nog lang niet afgelopen. Wij delen ons gehele bestaan zelfs in op de verwachting dat je rond de 80 jaar oud wordt. Van je pensioen genieten begint pas rond je 65e.

Dus ook al weet ik dat 61 in sommige andere landen heel oud is, vergelijk ik het met de maatstaven van mijn omgeving. En dan is het verdomde kort…

–

Stilzwijgend kijk ik naar beneden richting de takjes die al sinds de herfst in het gras liggen. Het gras is lang, groen, rommelig, en overal groeit mos. Links van mij, hoger op het terreas, zit mijn vader, in rolstoel, te luisteren naar de enorme hoeveelheid vogeltjes die fluiten. Tegelijkertijd kijkt hij om zich heen, maar de bomen, naar de tuin, naar mij, naar de lucht, wetend dat hij zelf niet meer op zal staan om ook maar iets wat hij ziet aan te raken.

De warme lente zon schijnt in mijn gezicht en geeft me dat typische lente gevoel. Dat ik weet dat het warmer wordt, dat ik het wintergevoel weer achter mij moet laten om me volledig op de zomer te gooien, waar ik me gek genoeg af en toe minder prettig in voel. Oh, warmte is leuk, ik hou van zwemmen, er zijn vaak leuke dingen te doen. Zomer kan erg fijn zijn. Maar de laatste jaren voelt het gewoon anders, alsof er iets mist. Een leeg gevoel. Dit jaar zal de vorige zomers helaas doen verbleken, want straks valt er veel meer te missen.

Constant herinnert mijn vader zichzelf eraan dat alles wat hij doet de laatste keer kan zijn. Alhoewel dit ook zo is, geeft het mij altijd zo’n dubbel gevoel. Je moet nog maar zien dat het echt de laatste keer is. Maar de kans is erg groot, dat het daadwerkelijk zo is. Dus waarom dat dubbele gevoel? Omdat ik niet wil accepteren dat het inderdaad de laatste keer is? Dat zou raar zijn, want ik moet toegeven dat het nu echt voelt alsof het steeds dichterbij komt. In de maanden na de diagnose begon ik het in ieder geval steeds verder van mij af te zetten. Ik weet dat het voor hem een ongeneeselijke ziekte is, maar zolang ik hem op de been zag drong het nog niet zo heel erg door.

Als je weet dat je iets voor het laatst doet wil je er natuurlijk het allerbeste van maken. Het nadeel van kanker is dat je langzamerhand steeds minder kunt doen. De dood komt slopend dichterbij, en niemand om het slachtoffer heen kan iets aan die tragedie veranderen. Hoe erg het ook voor ons is, voor ons voelt, het is waarschijnljik niets bij wat hij voelt. Hij had nog zoveel kunnen en willen doen, als hij niet ziek was geworden. Eigenlijk zoek je een oplossing, maar het is onmogelijk

Maar hoe kan iets nou echt de laatste keer zijn? Alles wat ik om mij heen zie, heeft een connectie naar mijn vader. Dat kan ook bijna niet anders. Maar als hij er straks niet meer is, blijven er nog steeds dingen gebeuren. De zomer blijft komen. En daarna herfst, winter, en dan weer lente. De wereld gaat door.

Ik accepteer de oorzaak, maar niet de consequentie.